Om de energietransitie te versnellen is een proces nodig waarin belanghebbenden op basis van feitelijke kennis beter kunnen samenwerken om zo samen betere oplossingen te vinden. Dit proces wordt de “Energietransitie Routekaart” (ETR) genoemd, een ondersteuningsproces voor lokale en duurzame energieplanning.

Binnen deze ETR wordt er gekeken naar fasen (van bewustwording, draagvlak, plannen, uitvoeren, en monitoren). Daarnaast wordt er gekeken naar zogenaamde PESTEL factoren die complexe vraagstukken opdelen in bepaalde velden of expertises. Door goed te snappen op welk niveau welke kennis benodigd is vanuit welke expertise(s) binnen een verduurzamingstraject kan er veel beter op maat kennis aangerijkt worden. Dit concept lijkt een beetje op het “just in time” princiepe waar je op het goede moment de juiste kennis met de goede methode aanrijkt aan de belanghebbende(n). Dit proces vraagt veel samenwerking, overleg, en ervaring, maar zal veel tijd en inzet kunnen besparen als het goed wordt uitgevoerd.

De ETR kan gebruikt worden om een planning te maken voor het komen tot een EGB en tools aangeven die kunnen helpen in het beantwoorden van de vragen gesteld in het EGB concept. De ETR-sessie kan worden gebruikt wanneer stakeholders een duidelijk doel voor hun wijk hebben gedefinieerd, bijvoorbeeld een PED voor De Hoogte. Als het doel nog onduidelijk is, kan burgerparticipatie als eerste stap worden ingezet. Met een duidelijk doel of specifiek vraagstuk kan de sessie helpen bij het plannen van een aanpak, inclusief het proces en het gebruik van tools en methoden. Wanneer we kijken naar figuur 2.3 hieronder, start de sessie met het definiëren van een doel en/of onderzoeksvraag, bijvoorbeeld een EnergieGebiedsBOD voor Bargermeer. Om de deelnemers te ondersteunen, is een selectie van doelen verzameld in zogenaamde toolkaarten (hieronder beschreven). Deze toolkaarten bevatten doelen, stakeholders, methoden, tools, spellen, enzovoort, die kunnen worden gebruikt in de roadmap. Met het doel vastgesteld, kunnen de stakeholders die nodig zijn om dit doel te bereiken worden bepaald. Op de kaart hieronder kunnen de vereiste stakeholders worden geplaatst in het lichtblauwe stakeholdergebied. Er kan een selectie worden gemaakt uit de beschikbare stakeholderkaarten of een specifieke kaart kan worden aangemaakt. Als dit onbekend is, kan de eerste vervolgstap een stakeholderanalyse zijn (methodenkaart). Vanuit de pool van stakeholders in de casus kan de vraag worden gesteld welke stakeholders actief betrokken zullen zijn bij de casus, wat betekent dat zij tijd of geld investeren. Dit wordt mede bepaald door de selectie van methoden of tools die op de casus worden toegepast. In de volgende stap kunnen de toolkaarten worden gebruikt om een selectie samen te stellen die nodig is om de casus te ondersteunen (figuur 2.3).